Folly, depravity, greed, mortal sin
Invade our souls and rack our flesh; we feed
Our gentle guilt, gracious regrets, that breed
Like vermin glutting on foul beggars' skin
Our sins are stubborn; our repentance, faint
We take a handsome price for our confession
Happy once more to wallow in transgression
Thinking vile tears will cleanse us of all taint
On evil's cushion poised, His Majesty
Satan Thrice-Great, lulls our charmed soul, until
He turns to vapor what was once our will
Rich ore, transmuted by his alchemy
He holds the strings that move us, limb by limb
We yield, enthralled, to things repugnant, base
Each day, towards Hell, with slow, unhurried pace
We sink, uncowed, through shadows, stinking, grim
Like some lewd rake with his old worn-out whore
Nibbling her suffering teats, we seize our sly
delight, that, like an orange—withered, dry—
We squeeze and press for juice that is no more
Our brains teem with a race of Fiends, who frolic
thick as a million gut-worms; with each breath
Our lungs drink deep, suck down a stream of Death—
Dim-lit—to low-moaned whimpers melancholic
If poison, fire, blade, rape do not succeed
In sewing on that dull embroidery
Of our pathetic lives their artistry
It's that our soul, alas, shrinks from the deed
And yet, among the beasts and creatures all—
Panther, snake, scorpion, jackal, ape, hound, hawk—
Monsters that crawl, and shriek, and grunt, and squawk
In our vice-filled menagerie's caterwaul
One worse is there, fit to heap scorn upon—
More ugly, rank! Though noiseless, calm and still
yet would he turn the earth to scraps and swill
swallow it whole in one great, gaping yawn
Ennui! That monster frail!—With eye wherein
A chance tear gleams, he dreams of gibbets, while
Smoking his hookah, with a dainty smile. . .
—You know him, reader,—hypocrite,—my twin
My youth was nothing but a black storm
Crossed now and then by brilliant suns
The thunder and the rain so ravage the shores
Nothing's left of the fruit my garden held once
I should employ the rake and the plow
Having reached the autumn of ideas
To restore this inundated ground
Where the deep grooves of water form tombs in the lees
And who knows if the new flowers you dreamed
Will find in a soil stripped and cleaned
The mystic nourishment that fortifies
—O Sorrow—O Sorrow—Time consumes Life
And the obscure enemy that gnaws at my heart
Uses the blood that I lose to play my part
I have done it again
One year in every ten
I manage it——
A sort of walking miracle, my skin
Bright as a Nazi lampshade
My right foot
A paperweight
My face a featureless, fine
Jew linen
Peel off the napkin
O my enemy
Do I terrify——
The nose, the eye pits, the full set of teeth
The sour breath
Will vanish in a day
Soon, soon the flesh
The grave cave ate will be
At home on me
And I a smiling woman
I am only thirty
And like the cat I have nine times to die
This is Number Three
What a trash
To annihilate each decade
What a million filaments
The peanut-crunching crowd
Shoves in to see
Them unwrap me hand and foot——
The big strip tease
Gentlemen, ladies
These are my hands
My knees
I may be skin and bone
Nevertheless, I am the same, identical woman
The first time it happened I was ten
It was an accident
The second time I meant
To last it out and not come back at all
I rocked shut
As a seashell
They had to call and call
And pick the worms off me like sticky pearls
Dying
Is an art, like everything else
I do it exceptionally well
I do it so it feels like hell
I do it so it feels real
I guess you could say I’ve a call
It’s easy enough to do it in a cell
It’s easy enough to do it and stay put
It’s the theatrical
Comeback in broad day
To the same place, the same face, the same brute
Amused shout
‘A miracle
That knocks me out
There is a charge
For the eyeing of my scars, there is a charge
For the hearing of my heart——
It really goes
And there is a charge, a very large charge
For a word or a touch
Or a bit of blood
Or a piece of my hair or my clothes
So, so, Herr Doktor
So, Herr Enemy
I am your opus
I am your valuable
The pure gold baby
That melts to a shriek
I turn and burn
Do not think I underestimate your great concern
Ash, ash—
You poke and stir
Flesh, bone, there is nothing there——
A cake of soap
A wedding ring
A gold filling
Herr God, Herr Lucifer
Beware
Beware
Out of the ash
I rise with my red hair
And I eat men like air
آمریکا هرچه داشتم را به تو بخشیدم و حال من هیچم.
آمریکای دو دلار و بیستوهفت سنت 17 ژانویهی 1956.
من نمیتوانم در مواضع ذهنم مستقر شوم.
آمریکا چه زمانی جنگ بشری را تمام خواهیم کرد؟
برو خودت را به گاییدن بده با بمب اتمت.
حال درستی ندارم مزاحمم نشو.
تا زمانی که در وضعیت درست ذهنم نباشم شعرم را نخواهم نوشت.
آمریکا چه زمانی فرشتهخو خواهی شد؟
چه زمانی لخت خواهی شد؟
چه زمانی از میان قبر به خودت نگاه خواهی کرد؟
چه زمانی سزاوار تروتسکیستهای میلیونی خود خواهی بود؟
آمریکا چرا کتابخانههایت مملو از اشک است؟
آمریکا چه زمانی تخممرغهایت را به هند خواهی فرستاد؟
از خواستههای دیوانهوارت ناخوشم.
چه زمانی میتوانم به سوپرمارکت بروم و آنچه را میخواهم با شمایل مناسبم بخرم؟
آمریکا درنهایت من و تو کامل هستیم نه جهان دیگر.
ماشینیسمات برایم چیزی گزاف است.
تو سبب شدی که من وارسته باشم.
باید راه دیگری برای گذر از این بحث وجود داشته باشد.
باروز در طنجه است، بازگشتش را دور میبینم و این یک وضعیت شوم است.
آیا تو شوم و شیطانی هستی یا این شکلی از مضحکهی کاریست؟
در تلاشم که به جهت اصلی وارد شوم.
نمیپذیرم که وسواسم را ترک کنم.
آمریکا دست از فشاردادن بردار من کار خودم را بلدم.
آمریکا شکوفههای آلو در حال فروریختن است.
ماههاست که روزنامهای نخواندهام، هرروز کسی به جرم آدمکشی محاکمه میشود.
آمریکا من نسبت به کارگران صنعتی جهان احساساتی هستم.
آمریکا من کمونیست بودم در دوران کودکی و حالا هم متاسف نیستم.
من ماریجوانا میکشم در هر فرصتی که به دست آورم.
برای روزها در خانهام مینشینم و به رزهای در گنجه خیره میشوم.
وقتی به محلهی چینیها میروم مست میکنم و هرگز سکس نمیکنم.
ذهنم چنین مینماید که قرار است آشفتگیهایی در کار باشد.
باید مرا هنگام خواندن مارکس میدیدی.
روانکاوم چنین فکر میکند که حال خوشایندی دارم.
من دعای خدا را نخواهم خواند.
من تصورات والا و ارتعاشات کیهانی دارم.
آمریکا من هنوز به تو نگفتم چه بر سر عمو مکس آوردی وقتی او از روسیه بازگشت.
خطاب من به توست.
آیا قرار است اجازه دهی زندگی احساسی تو توسط مجله تایم تنظیم شود؟
من مدام به مجلهی تایم فکر میکنم.
هر هفته آن را میخوانم.
جلدش به من خیره میشود هر بار که پنهانی از کنج شیرینیفروشی میگذرم.
آن را در زیرزمین کتابخانهی عمومی برکلی از نظر گذراندهام.
همیشه در مورد مسئولیت حرف میزند. بازرگانان جدی هستند. تولیدکنندگان فیلم جدی هستند.
همگان جدی هستند مگر من.
چنین برایم رخ میدهد که من آمریکا هستم.
باز دارم با خودم حرف میزنم.
آسیا در کار شورش علیه من است.
شانس یک چینی از آن من نیست.
بهتر است ابتکارات ملی خودم را در نظر بگیرم.
سرچشمههای ملی من متشکل از دو بند ماریجوانا میلیونها اندام سکسی یک ادبیات خصوصی غیرقابل انتشار که با سرعت 1400 مایل در ساعت میراند و بیستوپنج هزار بیمارستان روانی.
من هیچچیزی در مورد زندانهایم نمیگویم و نه در مورد میلیونها پابرهنهای که در گلدانهای من زیر نور پانصدخورشید زندگی میکنند.
من فاحشهخانههای فرانسه را از میان برداشتهام، بعد سر وقت طنجه خواهم رفت.
میل من این است که رئیس جمهور شوم بر خلاف این حقیقت که یک کاتولیک هستم.
آمریکا چطور میتوانم یک سرود متعالی در حالوهوای ابلهانهات بنویسم؟
من چون هنری فورد ادامه خواهم داد قطعات شعری من به اندازهی اتوموبیلهای او منحصر به فرد هستند و حتا بیشتر بنابراین همهی آنها جنسیتهای متفاوتی دارند.
آمریکا قطعات شعر را برای تو 2500 دلار هرقطعه را 500 دلار بر اساس قطعه شعر قدیمت معامله خواهم کرد.
آمریکا تام مونی را آزاد کن.
آمریکا وفاداران اسپانیایی را نجات بده.
آمریکا ساکو و وانزتی نباید اعدام شوند
آمریکا من پسران اسکاتسبورو هستم.
آمریکا زمانی که هفت سال داشتم مامان مرا به جلسات سلول کمونیستی برد آنها به ما یک مشت لوبیای گاربانزو برای هر بلیط فروختند یک بلیط به ارزش پنج سنت بود و سخنرانیها آزاد همهکس فرشتهخو و احساساتی در مورد کارگران، اینها همه از اعماق قلب بود تو نمیدانی عجب چیز شگفتی بود حزب در 1835 اسکات نییرینگ یک پیرمرد عالی یک فرد شریف واقعی مادر بلور زنانه-ابدی اعتصابکنندگان ابریشم سبب شد اشک بریزم من زمانی سخنرانی ییدیش اسرائیل آمتر را بهوضوح دیدم. همه باید جاسوس بوده باشند.
آمریکا تو واقعا نمیخواهی که وارد جنگ شوی.
آمریکا خودشانند روسهای شر.
خودشانند روسها خودشانند روسها و خودشانند چینیها. و خودشانند روسها.
روسیه میخواهد ما را زنده زنده بخورد. حکومت روسیه دیوانه شده است. او میخواهد ماشینهایمان را بگیرد بیرون از گاراژهایمان.
مال او(زن) میخواهد شیکاگو را چنگ بزند. مال او(زن) به یک ریدرز دایجست سرخ نیاز دارد. مال او(زن) کارخانههای خودروسازی ما در سیبری را میخواهد. مال او(مرد) بوروکراسی پیچیدهایست که پمپبنزینهای ما را میچرخاند.
این خوب نیست. اَه. مال او(مرد) سرخپوستان را وادار میکند که خواندن بیاموزند. مال او(مرد) به سیاهپوستان کتوکلفت نیاز دارد. هاه. مال او(زن) ما را مجبور میکند که شانزده ساعت در روز کار کنیم. درخواست یاری.
آمریکا این تماما جدی است.
آمریکا این اثریست که از تماشای تلویزیون دریافت میکنم.
آمریکا چنین چیزی درست است؟
بهتر است کارم را پیش ببرم.
درست است من نمیخواهم به ارتش بپیوندم یا ماشینهای تراش را در کارخانههای قطعات دقیق بچرخانم، درهرحال من نزدیکبین و روانی هستم.
آمریکا من شانهی عجبم را بر چرخ میگردانم.